14 4 / 2014

Ik denk dat ik dit jaar kan vaststellen dat BEDIA (Blog Every Day In April) helaas niet gaat lukken. Al zou ik nu alsnog mijn best doen, dan zouden er alsnog 10 van de 30 dagen geen blog zijn verschenen. Ik heb echter nog nooit een meer geldig excuus gehad dan nu:

*tromgeroffel*
Ik ga samenwonen!

En tussen de gedachtes zoals: “Help!” “Kost laminaat zoveel geld?” “Natuurlijk vul ik graag 100 formulieren in voor huurtoeslag” en “Ik heb veel te veel spullen…” Is het lastig om elke avond je hoofd op orde te maken en een stukje te schrijven.

Misschien kan ik beter, als de rust is terug gekeerd, een algemene beschouwing van het hele proces doen. Dan kan ik denk ik ook weer de humor ervan inzien dat de vorige bewoners een fuchsia-rode muur hadden in het appartement, of dat de huurvereniging net is gefuseerd waardoor de onduidelijkheden blijven opstapelen…

Na 18 mei dus weer meer op deze site! Misschien een BEDIJ? (Blog Every Day In June)

02 4 / 2014

En opnieuw dit jaar van mij een dappere poging om elke dag in April een berichtje hier achter te laten. Dat zou niet moeilijk moeten worden, want na 3 (of 4?) jaar ervaring zou ik inmiddels wel moeten weten hoe het werkt. En het is niet alsof ik alle verhalen van de afgelopen maanden al verteld heb; 2014 is door alle drukte tot nu toe erg rustig qua blogs.

Probleem is echter wel dat ik niet zoals voorgaande jaren foto’s van mijn instagram mee laat doen als blogposts, mijn mobiel is namelijk stuk. En aangezien de weekenden behoorlijk vol zitten, gun ik mezelf dan vrij.

We zullen zien. Misschien is dit tot half mei wel de laatste melding… Al staan er genoeg leuke gebeurtenissen gepland in april dat ik er haast wel over moet schrijven…

01 4 / 2014

Afgelopen weekend keek ik gedwee mee toen een oude vriendin de foto’s van mijn middelbare schooltijd aan mijn vriend liet zien. Ik weet niet wanneer het moment komt dat die foto’s dezelfde schattigheidsfactor krijgen als dat babyfoto’s dat nu voor mij hebben, maar 7 jaar is nog niet lang genoeg om het trauma van slechte kleding en nog slechtere haarkapsels te hebben verwerkt. M’n vriend verzekerde me dat ik er nu een stuk beter uit zag, terwijl mijn vriendin bemoedigende woorden sprak als: “Gelukkig ben je qua karakter nog niet veranderd”.

Één van de karaktereigenschappen die nog niet was veranderd volgens hen was mijn rommeligheid. Ik ben een slons. Iemand die haar bed niet opmaakt. “Als je een archeoloog de troep onder jouw bed zou zien, zouden ze de puurste vorm van een studentenleven zien, in al haar facetten.” Nou vind ik van beiden op mijn beurt dat ze autistische schoonmakers zijn (de één ruimt de keuken al op tijdens het koken, en de ander kan niet slapen als het kopje thee niet op de onderzetter staat). Ieder z’n ding.

Maar het fijne van klaar zijn met de middelbare school is dat je misschien langzaam uit de hokjes kan stappen. In die 7 jaar ben ik vast iets minder rommelig geworden. Al was het alleen maar omdat ik het wat minder snel een rommel laat worden, omdat ik nu besef dat je het dan zelf moet opruimen. Ik kan best netjes zijn, toch? Ik ben het op mijn werk, ik denk systematisch en wordt zelfs blij als er logica zit achter de opbouw van computermappen. Ik ben nu een young professional, die verantwoordelijkheid neemt, en geen tiener die in een daad van rebellie met een hanenkam naar het gala ging.

De opmerking over archeologische studies spookte deze week in mijn hoofd verder en mondde uit in een scenario over hoe ik vermoord zou worden. Rechercheurs zouden mijn te rommelige kamer betreden, om erachter te komen dat mijn moordenaar een genetisch gemodificeerde supermuis was, die zich tegoed had gedaan aan alle troep onder mijn bed. (Nog zulke fijne karaktertrekken: een sterke drang naar drama en een onbegrensde fantasie.)

Om dat totaal geloofwaardige verhaal te voorkomen heb ik zojuist toch de gevaren onder mijn bed getrotseerd. Ik zou mijn vriend en oude schoolvriendin (En genetisch gemodificeerde muis) wel eens laten zien dat ik heus wel wat ben veranderd. De stofwolken zijn dan ook met gevaar voor eigen leven weggehaald, en ik vond zelfs wat oorbellen terug.

Toch is het misschien ook wel geruststellend dat mijn vriend en vriendin me beter kennen dan ikzelf. Want ook al zal ik niet meer 6 jaar lang veroordeeld zijn tot een hokje zoals op de middelbare, ik kom er niet onderuit dat ik inderdaad van nature niet netjes ben in huis. De tijdschriften, boeken, haarelastiekjes, prulletjes, snoeppapiertjes, papieren, oude mobieltjes, opladers, sloffen, posters, cd’s en pennen zijn onder mijn bed vandaan. Ze liggen nu echter zoals gewoonlijk in de rest van mijn kamer te slingeren…..

12 2 / 2014

Ik kwam erachter dat ik een bepaalde motivatie nodig heb om met mn handen in dat teiltje te duiken. één van de bovenstaande redenen, of een combinatie van zijn altijd de reden:

1. Het internet ligt eruit, dus je hebt niets beters te doen. (Overigens mag je best wegrennen van je taak zodra je je laptop weer hoort zoemen)

2. Je staat te wachten tot je eten klaar is, dus je kunt net zo goed je afwas doen.

3. Het is gezellig in de keuken en je rekt de tijd met je huisgenoten door af te wassen.

4. Je huisgenoten dwingen je.

5. Je maandelijkse opruimwoede van je kamer verplaatst zich ter afwisseling eens naar de keuken. 

6. Er is letterlijk geen ander schoon keukengerei meer. (hierbij geldt de reden dat je alleen dat ene item hoeft schoon te maken.)

7. Je bent met vrienden en je wil van de vele handen gebruik maken om licht werk te verzetten.

8. Je hebt een muis gezien (in welk deel van het huis dan ook) en bent bang dat hij je veroordeeld, of aangetrokken wordt vanwege de afwas-stapel.

9. Je wilt laten zien aan huisgenoten dat JIJ WEL je afwas doet met een passief-agressieve actie. 

10. Er is een terrorist binnen geslopen en de enige manier waarop je de wereld kan redden is door af te wassen.

10 2 / 2014

Vandaag besloot ik, na een frustrerende dag op mijn werk, dat het tijd werd om te gaan sporten. Meedoen met de conditietraining van mijn huisgenote, die op dit moment in de damesch 8 van de roeivereniging van Njord zit, leek me de leukste en handigste optie. Ik wist ruwweg dat het een zware training was, ik had m immers jarenlang gevolgd en was er altijd met succes moe van geworden. Moe genoeg om de frustraties tijdelijk even te vergeten.

Maar terwijl ik letterlijk mijn best deed om niet flauw te vallen halverwege de training, besefte ik dat ik niet alleen uit conditie was, maar ook ouder. Ik was niet meer dezelfde als vijf jaar geleden, toen ik ook in zo’n zelfde damesch 8 met veel moeite de trainingen had voltooid. Ik was nu de (in mijn ogen ietwat zielige) ouderejaars, wiens glorietijden in het verleden liggen, en die simpelweg niet meer de tijd heeft om een zelfde roeiconditie op te bouwen als de meiden van nu.

Overigens was het ook nooit een slim plan geweest om halverwege het jaar mee te gaan doen aan een conditietraining, maar dat terzijde.

Met kuiten die brandden en een hoofd dat duizelde door het zuurstoftekort, besefte ik me des te meer wat ik me al vanaf september besef: Ik zit in Limbo. Ja, ik ben afgestudeerd, en hou mezelf op dit moment 5 dagen per week druk bezig met twee (tijdelijke) “Echte Banen”, maar wat er daarna komt, is onzeker. En om die onzekerheid niet constant aan je te laten knagen, is een ware kunst.

Hang naar zekerheden uit het verleden (zoals spontaan besluiten om de naarste training uit je damesch 8 jaar te gaan volgen) bieden echter net zo weinig garanties voor de toekomst als alle nieuwigheden die op je af komen. Misschien zelfs wel minder, want door het veilige op te zoeken, zal je jezelf heus niet ontwikkelen. En doordat je je maar sporadisch kan laten afbeulen vanwege tijdgebrek, zal je niet eens een zoveel betere conditie krijgen. De kans is groter dat ik wat scheur of flauwval.

En toch is het wel de bedoeling dat je je kwaliteiten uit het verleden meeneemt naar iets nieuws. Ik had misschien niet mee moeten doen met de damesch 8. Maar mijn roeifanatisme gebruiken om een nieuwe sport te leren (zoals squash, afgelopen weekend) of om me ergens stug in vast te bijten en in een rustiger tempo op conditie te komen, zijn geen slechte kwaliteiten. Het zorgt vanzelf voor een stabielere conditie, maar die kun je niet ineens afdwingen. En dat geldt ook voor mijn weg uit het Limbo-leven. Ik ben inmiddels met veel plezier werkzaam bij de gemeente. Garanties voor de toekomst bieden ze niet. Maar stug erop vertrouwen dat ik met mijn kwaliteiten ergens kom, gaat me ooit uit Limbo redden.

16 1 / 2014

Afgelopen zomer infecteerde een vriendin mij met wat de vervelendste eigenschap moet zijn om te hebben als nieuwbakken-gemeenteambtenaar: Ze infecteerde me met haar irritatie voor het stopwoordje “Zeg-maar”. 

Het begon redelijk onschuldig. Iedere keer als er in onze vriendengroep “zeg maar” werd gezegd om iets uit te leggen, herhaalde ze het “ZEG MAAR!”. Hoewel dit de eerste drie keer in een conversatie best hilarisch is, wordt het algauw behoorlijk vervelend, maar heeft het voor mijn vriendin wel het gewenste effect: Je stopt algauw met het het zeggen van “zeg maar”, wat toch maar de equivalent van het nog ergere “like” is, in het Amerikaans-Engels: lege woorden, die best vergeten kunnen worden als ze niet nuttig zijn. 

Toen mijn vriendin echter uitlegde hoe zij aan de eigenschap was gekomen, had ik stront aan de knikker moeten voelen: Het was op haar werk een terugkerende grap: iedere keer als iemand het daar zei, werd hij erop gewezen. Elke dag. Net zo lang tot het “zeg maar” uit je vocabulaire verdween, omdat je je heel bewust wordt wanneer je het zegt. 

Aan die bewustwording zit ook een schaduwkant: Je neemt namelijk als vanzelf de rol van aanwijzer aan, constant iedereen eraan herinneren om niet “zeg maar” te zeggen, of het in ieder geval luidkeels te herhalen zodra de twee zinnen onterecht worden uitgesproken. Mijn vriendin, en vervolgens de gehele vriendengroep, was het ultieme voorbeeld ervan. 

Wat dit met mijn werk te maken heeft? Mijn rol in het “zeg maar”-debacle zit op dit moment tussen “zeg maar”- zelf zeggen en “zeg maar” opmerken en het ook hard terug te roepen: “ZEG MAAR”. En op mijn nieuwe werk wordt “zeg maar” zo’n 2000 keer per dag gebruikt, door elke collega. Het is lastig te luisteren naar de inhoud van het gesprek met je chef als je alleen maar de neiging voelt om te reageren op haar “zeg maar”. Een tegenargument in een discussie vergeet ik zodra de tegenstander in zijn/haar argument “zeg maar” gebruikt. En één van mijn collega’s betrapte ik erop dat ze het stop-woordje in een lange zin, waarbij ze moeilijk op woorden kwam, 8 keer gebruikte. Probeer dan nog maar eens kalm te blijven en niet te lachen. Ik ben helaas niet zo overheersend op de werkvloer dat ik net als in mijn vriendengroep iedere keer “ZEG MAAR!” roep als er weer een uiting is, maar ik zou wensen dat ik het was. Want als het je eenmaal opvalt en ergert, is er zeg maar geen weg meer terug. 

14 1 / 2014

SUPERGROVER komt me een lief kaartje brengen!

SUPERGROVER komt me een lief kaartje brengen!

13 1 / 2014

geheime-geliefden:

image
(HNvdD14-08-1875)

Anke, van Geheime Geliefden, post op haar blog berichtjes die mensen uit de vorige eeuw naar elkaar schreven. Het is nog net geen poezië, maar misschien wel een stuk romantischer dan de gemiddelde flirterige Tinder-berichten. 

Dat we echter nog steeds met moderne middelen romatisch kunnen zijn, bewijst de NS-rubriek hartkloppingen, die nog steeds probeert om mensen die elkaar in de trein hebben ontmoet, in contact te brengen. Bovenstaande oproep van Anke lijkt er sprekend op…

28 12 / 2013

Omdat terugkijken aan het eind van het jaar er nou eenmaal bij hoort, hierbij zo’n lekker invullijstje:

1: What did you do in 2013 that you’d never done before?
M’n studie afgerond, een stage in Hilversum gevolgd, en als het nog telt, een soort-van-“echte”-baan gekregen.

2: Did you keep your new year’s resolutions, and will you make more for next year?
Hm. Fijn genoeg kun je de voornemens in deze blog terugvinden. 
Mijn voornemens waren om elke dag iets positiefs in een boekje neer te zetten over die dag. Ik kan duidelijk vaststellen dat dit half januari al vergeten werd te doen. Ook begon ik vanaf mijn verjaardag elke dag een foto te maken met een app op mn telefoon, maar ook dat idee heeft het einde van 2013 niet gehaald en stopte ergens half september.
Wel ging ik niet meer op mijn nagels bijten. Dat is gedeeltijk gelukt: De scriptie gooide wat roet in het eten, maar vanaf half december ben ik toch goed bezig. Beter laat dan nooit.

3: Did anyone close to you give birth?
Nee.

4: Did anyone close to you die?
Nee.

5: What countries did you visit?
Frankrijk, Griekenland, Duitsland (2x).

6: What would you like to have in 2014 that you lacked in 2013?
Een appartement met mijn vriend en om nog specifieker te zijn: dubbel glas.

7: What dates from 2013 will remain etched upon your memory?
26 februari, 4 juli, 28 augustus, 28 en 29 september en 7 november.NIet allemaal leuk, maar allemaal belangrijk.

8: What was your biggest achievement of the year?
Mijn scriptie inleveren en dus afstuderen. Ik gok dat ik dit vaker ga invullen bij dit soort vragen.

9: What was your biggest failure?
Afwijzing van de lerarenopleiding, en de deadline van de scriptie die steeds verder opschoof. Verder waren er genoeg kleine tegenslagen die zichzelf steeds ophoopten waardoor ze af en toe als grote tegenslagen voel(d)en.

10: Did you suffer illness or injury?
Helemaal aan het begin van het jaar heb ik lange tijd last gehad van mijn knie, die ik tijdens de feestdagen verdraaid had. Verder nog wat freaky-kim-onhandigheden, maar minder dan het jaar ervoor.

11: What was the best thing you bought?
Een paar lage laarsjes en een nieuwe telefoon. Ik ben ook erg blij met mijn nieuwe jas en heb voor het eerst sinds jaren een goede fiets.

12: Whose behaviour merited celebration?
Mijn vriend, die besloot om zijn droom na te jagen. Daar is moed voor nodig.

13: Whose behaviour made you appalled?
Een collega die ik over vrouwenrechten sprak na het werk. Hij dacht dat hij grappig was. Een aantal familieleden die mijn studie minachten kunnen ook op de lijst.

14: Where did most of your money go?
Huur en levensonderhoud. De minder saaie derde plek gaat naar reizen.

15: What did you get really, really, really excited about?
Het huwelijk van twee van mijn vrienden en een concert van Beyoncé. Verder een aantal afleveringen van favoriete tv-series en het feit dat JK rowling een nieuwe film gaat schrijven in het Harry-Potter-genre. 

16: What song will always remind you of 2013?
Treasure, van Bruno Mars en Thrift Shop.
Die laatste doet me denken aan mijn beste geschiedenis-gerelateerde grap van 2013. Toen Willem-Alexander gekroond werd en we voor de buis zaten te kijken met vrienden,zong ik toen de hermelijnen mantel in beeld kwam: “I’ll wear your grand-dad’s clothes, I look incredible. I got this big-ass-coat, from the thrift-shop down the road.” Overigens was ik de enige die om die grap lachte.

17: Compared to this time last year, are you: (a) happier or sadder? (b) thinner or fatter? (c) richer or poorer?
a. Happier
b. Fatter
c. Richer

18: What do you wish you’d done more of?
Roeien. Niet per sé vanwege het antwoord hierboven, maar ook omdat ik het af en toe heel erg mis om op het water te zijn.

19: What do you wish you’d done less of?
Huilen, twijfelen aan mezelf. Scriptie uitstellen. De drie hadden overigens vaak en veel met elkaar te maken.

20: How did you spend Christmas?
Met familie, zoor zoveel mogelijk mensen in zo weinig mogelijk tijd te zien.

21: Did you fall in love in 2013?
Nee, dat was ik al. Al vond ik wel een nieuwe liefde voor avocado’s.

22: What was your favourite TV program?
The Lizzie Bennet Diaries en Sherlock.

23: Do you hate anyone now that you didn’t hate this time last year?
Haten is wel sterk uitgedrukt. Ik heb met sommigen wat minder contact vanwege wat irritaties. Of is dat te politiek correct geformuleerd?

24: What was the best book you read?
The Bell Jar, van Sylvia Plath, waar ik nu in bezig ben. Catcher in the Rye vond ik ook erg goed.

25: What was your greatest musical discovery?
Eigenlijk een re-discovery: ik ben opnieuw verliefd geworden op de muziek van Beyoncé. En dan vooral om keihard op mee te dansen en zingen.

26: What did you want and get?
Handdoeken voor sinterklaas, een sollicitatie-pak voor mijn afstuderen een fiets voor mijn verjaardag.

27: What did you want and not get?
Blauwe handdoeken, en een leren handtas.

28: What was your favourite film of this year?
Ik ben een enorme filmgek. Heb dit jaar voor het eerst ook alle films die ik keek bijgehouden op een nerdy lijstje: het zijn er precies 100 geworden, al wordt dat misschien deze paar dagen nog wat meer. Een aantal favorieten (die ik voor het eerst zag): Silver Linings Playbook, Seeking a friend for the end of the world, Black Swan, The Great Gatsby, The Hunger Games: Catching Fire en The Social Network.

29: What one thing made your year immeasurably more satisfying?
Genoeg vrienden om het mee te delen. En qua ervaringen denk ik dat mijn vrijwilligerswerk bij de radio me heel veel plezier gaf.

30: How would you describe your personal fashion concept in 2013?
Makkelijk, snel en afgewisseld met de “overtuig mensen dat je weet wat je doet met je leven”-look.

31: What kept you sane?
Goed eten, tv-series, vrienden en m’n broer.

32: Which celebrity/public figure did you fancy the most?
Emma Stone en Jennifer Lawrence.

33: What political issue stirred you the most?
De belachelijke, zoals de Amerikaanse politici die dachten dat je niet zwanger kon worden als je misbruikt of verkracht was.

34: Who did you miss?
Mijn broer bij vlagen, mijn vriend toen hij in het buitenland zat, mijn oma, en een vaste roeiploeg om me heen.

35: Tell us a valuable life lesson you learned in 2013.
Je kunt niet alles plannen of van te voren weten.

36: Quote a song lyric that sums up your year.
P!nk: “You gotta get up and try- try- try”

28 12 / 2013

Selfie met mn kerstboom, want hij is te mooi om m nu al af te tuigen…

Selfie met mn kerstboom, want hij is te mooi om m nu al af te tuigen…

26 12 / 2013

Toch maar ff tussen de brunch en t diner de stoute skates aangetrokken

Toch maar ff tussen de brunch en t diner de stoute skates aangetrokken

09 12 / 2013

Aletta Jacobs?

Nou is de manier van ondervragen van het pownews nooit helemaal eerlijk geweest. En om ook gelijk deze foto bij het stukje op de site te zetten laat duidelijk zien dat Pownews zelf ook lekker alles over één kam scheert, de blote vrouw op de afbeelding is namelijk duidelijk een feministe uit de tweede golf of later.

Even voor de duidelijkheid: elk antwoord wat de geinterviewde kamerleden geven, klopt niet. Jacobs beoefende niet als eerste actief vrouwenkiesrecht, ze vroeg erom, en kreeg het (in eerste instantie) niet. Sterker nog, het woord “mens” werd in de wet veranderd voor “man” na haar rechtzaak tegen de Amsterdame gemeente. Ook zat ze niet als eerste in de kamer, dat was Suze Groeneweg. Jacobs kwam nooit in de politiek terecht. 

Wie ze wel was? Jacobs was de eerste vrouwelijke geneekundestudente van Nederland, na een speciaal schriftelijk verzoek aan Thorbecke. Ze was één van de eerste doktoren die pressaria voorschreef aan voornamelijk arme vrouwen, die een extra mond om te voeden financieel niet aankonden. Ze was lange tijd voorzitster van de Vereeniging voor VrouwenKiesrecht (VVK), nadat haar eerste indivuele vraag om stemrecht was afgewezen. Ze was een belangrijke vrouw in de internationale vrouwenkiesrechtbeweging, en maakte samen met de voorzitter van de IWSA (international women’s suffrage alliance) een lange wereldreis. Ze was waarschijnlijk geen makkelijke persoon in de omgang. Ze vormde een belangrijk gedeelte van mijn scriptie, die ik nu aan het nakijken ben voor een scriptieprijs. 

En in het filmpje, is ze de meest rechter vrouw, met de aardbeienneus. 

07 12 / 2013

"Ja, jeweetwel… van die mensen die over de vloer dweilen.."

na 24 jaar weet mijn moeder me nog steeds haarfijn iets uit te leggen. Ik wist namelijk meteen dat ze het over “breakdancers” had. 

27 11 / 2013

Bovenstaande vrouw is Emily, van een YouTube-kanaal genaamd de Brainscoop. Emily zet elke week video’s online over het werk van the field museum in Chicago, één van de grootste natuurhistorische musea in de wereld. 

Emily is een vrouw op YouTube. En als er één plek is waar je als vrouw niet in de spotlights wil staan, dan is het wel op YouTube. Want waar (internet)schrijvers, tv-celebrities of andere bekende vrouwen nog enigzins beschermd zijn door forum-policies of een filter van negatieve commentaren, lijkt het af en toe wel jachtseizoen op deze vrouwen onder hun filmpjes. 

Hoe fascinerend Emily (of welke vrouw dan ook) in haar filmpje is, de comments staan bol van het seksisme. In dit filmpje spreekt Emily dit aan, met een aantal schokkende voorbeelden. 

Voor mijn hele omgeving, die denkt dat feminisme iets “onnodigs” is, en bij het verleden hoort wat ik bestudeer. 

31 10 / 2013

Vandaag werd bekend dat Hyves stopt als sociaal medium, en zich op gaming gaat toespitsen. Een verandering die denk ik elk persoon vanaf 2010 al doorkreeg, toen iedereen in mijn omgeving spontaan doorverhuisde naar Facebook. Foto’s waren er mooier, de lay-out was professioneler, je internationale vrienden kon je ook toevoegen aan Facebook, en daar kwam nog eens bij dat op dit sociale blauwe vriendennetwerk nog geen ouders, schoonfamilie of andere niet-hipperds zaten.
En toch zorgt de opheffing van Hyves bij mij voor een onmiskend gevoel van nostalgie. Ik ben lang Hyves-fan geweest in plaats van me gelijk aan te melden bij zijn baluwe tegenvariant. Hyves faciliteerde namelijk één dienst die Facebook niet had (en overigens nog steeds mist): Een blog.
Op 30 maart 2006 zette ik op Hyves mijn eerste blog-stapjes. In eloquente woorden schreef ik op mijn hyves-pagina:
“eerste blog…verwacht niet dat er hier veel komt te staan, maar hierbij mijn eerste blog….. geen idee wat ik hier allemaal moet gaan zetten: jullie kennen me nl allemaal al! wilde ff zeggen dat de 2np helemaal te gek was!”
Aangezien er na deze post nog zo’n 9 lange pagina’s werden volgeklad met (achteraf gezien) niet zulke interessante verhalen en smileys, kunnen we stellen dat mijn eerste zin een foute inschatting was.
Ik had al wel eerder lange mails naar vrienden geschreven, die een soort mix waren van blogposts en tiener-geschreeuw “omgwtfbbq mijn ouders begrijpen me niet!”-taal, maar Hyves was nieuw en ik werd gegrepen door het bloggen. Op Hyves wist je dat je ineens schreef voor veel meer mensen. Dat gaf leuke reacties en aanmoedigingen: “je hebt talent”, “Je zou al jouw blogs eens in een boek moeten bundelen!” Maar ook minder leuke ervaringen, zoals de keer dat mijn neef aan mijn oma vertelde wat ik over mijn bezoekje aan haar online had gezet. Mijn oma, niet gediend van het internet en nog minder van mijn puberale sarcasme, snapte weinig van wat mijn neef wilde, maar de toon was gezet: Mijn puberale tiener-geschreeuw perkte ik in, al kon ik het af en toe niet laten mijn ouders een hak te zetten. Overigens konden die de grappen zeer waarderen, ik had ze immers ook al in hun gezicht geschreeuwd.
Toen in 2009/2010 iedereen massaal naar Facebook overstapte, bleef ik lang twijfelen. Mijn blogs waren inmiddels uitgegroeid tot volwaardige stukjes, en de aandacht was verslavend, al slinkte mijn vriendengroep. Eén van de eerste berichtjes die er in 2010 dan ook op mijn Facebook-wall werd geplaatst laat zien dat ik in eerste instantie heel terughoudend was geweest:
“12-8-2010: Kim op Facebook? The world is coming to an end!!! xxx”
Ik was vanaf die dag inderdaad op de blauwe variant overgestapt. Mijn plek om blogs te posten heb ik in die drie jaar van hot naar her geschoven, om uiteindelijk op Tumblr te steken (voor nu). Met als gevolg dat mijn Hyves-pagina, waarbij ik het niet over mijn hart kon verkrijgen deze te deleten, als een moment in de tijd nu bevroren blijkt te zijn. Mijn leeftijd past zich automatisch aan, maar de poll “mijn favo kinderschrijfster allertijden is”, is misschien een beetje te kinderachtig voor een 24-jarige. Helemaal als één van aanklikbare antwoorden is: "Ik ben [naam van vriend hier] en kinderboeken vind ik stom". 
 
Ondanks alle mankementen die Hyves bleek te hebben ten opzichte van Facebook, blijf ik erbij dat die blog-plek ideaal was. iedere keer als ik hier nu namelijk een blog neerzet, of aandacht wil besteden aan mezelf -een noodzakelijk kwaad als je wil dat je blogs buiten Tumblr gelezen worden, want andere mensen doen het niet voor je- moet ik die extra stap zetten op Facebook, waarbij ik banger ben dat mensen me arrogant vinden als ik mezelf plug. Al kan dat laatste ook betekenen dat ik in die 3 jaar uit de pubertijd ben gekomen, en inmiddels heb beseft dat de wereld niet om mij draait. Mijn Hyves daarentegen: 
 
tja…. lekker hoor, zo’n vrije dag….. kan je inhalen wat je jezelf allemaal hebt beloofd te doen de afgelopen weken…ik had mezelf drie dingen beloofd: Ik zou mijn kamer opruimen (serieus, mijn bureaublad was niet meer te zien: de mount Everest ontwikkelde zich daar), ik zou een artikel voor scholieren.com afschrijven en ik zou mijn huiswerk maken….dus dit is hoe dat gaat: Om kwart voor drie was ik eindelijk klaar met taak 1 (ik zei toch dat ik niet overdreef??) Toen tot half 5 aan dat artikel gezeten dat echt BAGGER is, maar dat merken jullie wel als het gepost wordt…..en nu dus geprobeert te beginnen met mijn huiswerk…… met 1 minpuntje: de belangrijkste boeken liggen voor de verandering weer eens in mijn kluis…. ECHT!!! als ik les heb liggen ze thuis en als ik goede voornemens heb daar!naja, twee van de drie taken af….. toch best goed

Vandaag werd bekend dat Hyves stopt als sociaal medium, en zich op gaming gaat toespitsen. Een verandering die denk ik elk persoon vanaf 2010 al doorkreeg, toen iedereen in mijn omgeving spontaan doorverhuisde naar Facebook. Foto’s waren er mooier, de lay-out was professioneler, je internationale vrienden kon je ook toevoegen aan Facebook, en daar kwam nog eens bij dat op dit sociale blauwe vriendennetwerk nog geen ouders, schoonfamilie of andere niet-hipperds zaten.

En toch zorgt de opheffing van Hyves bij mij voor een onmiskend gevoel van nostalgie. Ik ben lang Hyves-fan geweest in plaats van me gelijk aan te melden bij zijn baluwe tegenvariant. Hyves faciliteerde namelijk één dienst die Facebook niet had (en overigens nog steeds mist): Een blog.

Op 30 maart 2006 zette ik op Hyves mijn eerste blog-stapjes. In eloquente woorden schreef ik op mijn hyves-pagina:

eerste blog…
verwacht niet dat er hier veel komt te staan, maar hierbij mijn eerste blog….. geen idee wat ik hier allemaal moet gaan zetten: jullie kennen me nl allemaal al!
wilde ff zeggen dat de 2np helemaal te gek was!”

Aangezien er na deze post nog zo’n 9 lange pagina’s werden volgeklad met (achteraf gezien) niet zulke interessante verhalen en smileys, kunnen we stellen dat mijn eerste zin een foute inschatting was.

Ik had al wel eerder lange mails naar vrienden geschreven, die een soort mix waren van blogposts en tiener-geschreeuw “omgwtfbbq mijn ouders begrijpen me niet!”-taal, maar Hyves was nieuw en ik werd gegrepen door het bloggen. Op Hyves wist je dat je ineens schreef voor veel meer mensen. Dat gaf leuke reacties en aanmoedigingen: “je hebt talent”, “Je zou al jouw blogs eens in een boek moeten bundelen!” Maar ook minder leuke ervaringen, zoals de keer dat mijn neef aan mijn oma vertelde wat ik over mijn bezoekje aan haar online had gezet. Mijn oma, niet gediend van het internet en nog minder van mijn puberale sarcasme, snapte weinig van wat mijn neef wilde, maar de toon was gezet: Mijn puberale tiener-geschreeuw perkte ik in, al kon ik het af en toe niet laten mijn ouders een hak te zetten. Overigens konden die de grappen zeer waarderen, ik had ze immers ook al in hun gezicht geschreeuwd.

Toen in 2009/2010 iedereen massaal naar Facebook overstapte, bleef ik lang twijfelen. Mijn blogs waren inmiddels uitgegroeid tot volwaardige stukjes, en de aandacht was verslavend, al slinkte mijn vriendengroep. Eén van de eerste berichtjes die er in 2010 dan ook op mijn Facebook-wall werd geplaatst laat zien dat ik in eerste instantie heel terughoudend was geweest:

12-8-2010: Kim op Facebook? The world is coming to an end!!! xxx”

Ik was vanaf die dag inderdaad op de blauwe variant overgestapt. Mijn plek om blogs te posten heb ik in die drie jaar van hot naar her geschoven, om uiteindelijk op Tumblr te steken (voor nu). Met als gevolg dat mijn Hyves-pagina, waarbij ik het niet over mijn hart kon verkrijgen deze te deleten, als een moment in de tijd nu bevroren blijkt te zijn. Mijn leeftijd past zich automatisch aan, maar de poll “mijn favo kinderschrijfster allertijden is”, is misschien een beetje te kinderachtig voor een 24-jarige. Helemaal als één van aanklikbare antwoorden is: "Ik ben [naam van vriend hier] en kinderboeken vind ik stom".
 
Ondanks alle mankementen die Hyves bleek te hebben ten opzichte van Facebook, blijf ik erbij dat die blog-plek ideaal was. iedere keer als ik hier nu namelijk een blog neerzet, of aandacht wil besteden aan mezelf -een noodzakelijk kwaad als je wil dat je blogs buiten Tumblr gelezen worden, want andere mensen doen het niet voor je- moet ik die extra stap zetten op Facebook, waarbij ik banger ben dat mensen me arrogant vinden als ik mezelf plug. Al kan dat laatste ook betekenen dat ik in die 3 jaar uit de pubertijd ben gekomen, en inmiddels heb beseft dat de wereld niet om mij draait. Mijn Hyves daarentegen:
 
tja…. lekker hoor, zo’n vrije dag….. kan je inhalen wat je jezelf allemaal hebt beloofd te doen de afgelopen weken…
ik had mezelf drie dingen beloofd: Ik zou mijn kamer opruimen (serieus, mijn bureaublad was niet meer te zien: de mount Everest ontwikkelde zich daar), ik zou een artikel voor scholieren.com afschrijven en ik zou mijn huiswerk maken….
dus dit is hoe dat gaat: Om kwart voor drie was ik eindelijk klaar met taak 1 (ik zei toch dat ik niet overdreef??)
Toen tot half 5 aan dat artikel gezeten dat echt BAGGER is, maar dat merken jullie wel als het gepost wordt…..
en nu dus geprobeert te beginnen met mijn huiswerk…… met 1 minpuntje: de belangrijkste boeken liggen voor de verandering weer eens in mijn kluis…. ECHT!!! als ik les heb liggen ze thuis en als ik goede voornemens heb daar!
naja, twee van de drie taken af….. toch best goed :p:p